De Energiewende in Duitsland:

Het laatste nieuws over Typhoon:

Vul je emailadres in en ontvang een melding van nieuwe berichten.

Fibronot browser support

Firefox4+  Chrome  Safari  Opera  IE9+

nieuwsartikel2012-253 Liberia verkwanselt helft woudoppervlak

Liberia verkwanselt helft woudoppervlak

Donderdag 6 september 2012

Voor wie ons artikel over Buchanan Renewables heeft gelezen vormt het bovenstaande geen verrassing.
Het Liberiaanse ministerie voor Bosbouw heeft de voorbije jaren in alle stilte houtkapvergunningen uitgereikt aan grote bedrijven. Maar liefst 40 procent van het bosoppervlak in het land is daardoor bedreigd. Buchanan Renewables was één van die bedrijven, waar  een grote aandeelhouder, Vattenfall, gretig van mee profiteerde. Gelukkig zag Vattenfall op tijd in waar Buchanan Renewables mee bezig was en trok zich schielijk terug uit Liberia.

In de voorbije twee jaar alleen al is een kwart van het Liberiaanse grondgebied overgedragen aan privébedrijven, stellen de organisaties in een rapport, dat het resultaat is van drie maanden onderzoek in Liberia. Het rapport spreekt van een “explosie van het aantal geheime en vaak illegale houtkapvergunningen.”

Het ministerie voor Bosbouw vaardigt “vergunningen voor privégebruik” uit die bedrijven een vrijgeleide geven om grote delen van de Liberiaanse regenwouden, de rijkste op het Afrikaanse continent, weg te vagen, zegt Jonathan Gant van de organisatie Global Witness. Lokale gemeenschappen, die bij de akkoorden betrokken zijn, spreken van dwang en oplichting om hun handtekening op het document te verkrijgen.

Het lijkt dezelfde situatie als waarmee BioShape in Tanzania de bevolking van hun land verdreef.

President Ellen Sirleaf op bezoek bij Buchanan Renewables

President Ellen Sirleaf op bezoek bij Buchanan Renewables. Net als bij BioShape het geval was, laat ook het management van Buchanan Renewables zich graag met de president op de foto zetten. De gorilla rechts op de achtergrond, haar persoonlijke beveiliger, lijkt rechtstreeks uit de Apenheul in Apeldoorn ontsnapt.

Minister van Informatie Lewis Brown beschrijft de situatie als “ontluisterend”, en zegt dat president Ellen Johnson-Sirleaf een onderzoekscommissie in het leven geroepen heeft. Als de akkoorden ongeldig blijken, zullen ze beëindigd worden, klinkt het.

“Het nieuws heeft ons geschokt”, zegt Brown. “De lokale gemeenschappen hebben er geen baat bij, de overheid int geen belastingen en bovendien zwermen die bedrijven uit over ons land om massaal bossen te kappen.”

Het nieuws dat de president van Liberia, Ellen Sirleaf een onderzoekscommissie heeft ingesteld is de gotspe van het jaar. Deze mevrouw leidt het meest corrupte land van Afrika, doet er zelf actief aan mee, en stelt nu een onderzoekscommissie in, waarvan nu al vast staat wat de uitkomst van het onderzoek zal zijn. De leden van deze onderzoekscommissie zullen zich vast wel herinneren hoe de tegenstanders van mevrouw Sirleaf bij de laatste presidentsverkiezingen achter de tralies werden gezet.

Verbod

De Verenigde Naties stelden in 2003 een verbod in op houtimport uit Liberia nadat was gebleken dat de winsten gebruikt werden om rebellengroepen en de overheid te financieren in een burgeroorlog die veertien jaar aansleepte. De sancties werden opgeheven in 2006 en de export werd hervat in 2010. Precies in datzelfde jaar begon Buchanan Renewables met de stropers activiteiten.

In februari van dit jaar kwam het gebruik van de vergunningen aan het licht. Het Agentschap voor Bosontwikkeling (FDA) stelde toen een moratorium in, maar uit het nieuwe rapport blijkt dat de praktijken onverminderd doorgaan. Natuurlijk, de reputatie van het meest corrupte land in Afrika mocht geen geweld worden aangedaan.

Uit het rapport blijkt dat de FDA in amper twee jaar tijd minstens 66 vergunningen heeft uitgereikt. In de meeste gevallen is de eigenaar van de gronden een gemeenschap en geen privépersoon.

Leugens en dwang

Het voorbeeld van Tawalata, een afgelegen dorpje op het Liberiaanse platteland, is tekenend. Een overeenkomst uit september 2009 belooft het dorp een school, een ziekenhuis, studiebeurzen en tewerkstelling, naast een bijdrage van 800 euro per maand voor “ouderen”, wegen en bruggen.

Maar om al dat moois te krijgen moesten de stamouderen de documenten onmiddellijk ondertekenen. Ze kregen geen tijd om advocaten te raadplegen of zelfs om de teksten uit het Engels te laten vertalen. “We kregen 20 minuten”, zegt Obester Younga, directeur van de openbare school in Tawalata. “Nog voor we het document helemaal gelezen hadden, kwamen de ambtenaren zeggen dat de tijd om was.”

Kaifa Manjo, de lokale chef, gaat nog verder en zegt dat zijn handtekening op het document vervalst is. Zijn naam staat in drukletters op het document, maar Manjo is ongeletterd en op zijn identiteitskaart staat enkel een vingerafdruk als handtekening.

Van de beloftes van de houtbedrijven kwam niets terecht, zegt Silas Siakor van het Sustainable Development Institute. “Gemeenschappen worden belogen, misleid of gedwongen om deze akkoorden te tekenen”, zegt hij. Bovendien staat land van de overheid op de akkoorden ingekleurd als privaat domein.

Eén van de ondertekenaars van de documenten is Moses Wogbeh, directeur van het Agentschap voor Bosontwikkeling, is inmiddels van zijn taken ontheven en geschorst.