De Energiewende in Duitsland:

Het laatste nieuws over Typhoon:

Vul je emailadres in en ontvang een melding van nieuwe berichten.

Fibronot browser support

Firefox4+  Chrome  Safari  Opera  IE9+

Dioxine

Dioxine

Hieronder staan enkele artikelen waar een duidelijke uitleg van de gevaren van dioxine wordt gegeven.

Promovenda onderzocht de invloed van dioxine op de ontwikkeling van kinderen.
Hoe dichter bij een verbrandingscentrale, hoe meer dioxine in het lichaam.

Als eerste het nieuws van 4 maart 2010 over een belangwekkend onderzoek van een Nederlandse arts, Dr. Marike Leijs van de Universiteit van Amsterdam.
Zij deed de afgelopen 20 jaar onderzoek naar de gevolgen van de invloed van dioxine bij kinderen in de leeftijdsgroep tot 20 jaar die in de buurt van verbrandingsovens zijn opgegroeid.
De resultaten zijn verrassend te noemen: zelfs de allerkleinste hoeveelheid dioxine heeft invloed op de gezondheidstoestand van kinderen die in de buurt van verbrandingsovens zijn opgegroeid.
Lees hier het bericht over haar onderzoek en lees hier een verslag over haar onderzoek, Groot worden met verbrandingsovens, in het AMC Magazine van maart 2010.

De 33 milligram Dioxine die Fibroned per jaar uitstoot in de omgeving van Apeldoorn is letterlijk een tijdbom onder de leefomstandigheden en de gezondheid van de inwoners van Apeldoorn en omgeving.

Het onderzoek van Dr. Leijs is een welkome aanvulling op wat veel organisaties steeds zeggen. Dit onderzoek is tot nu toe het meest uitgebreide onderzoek in Nederland naar de invloed van Dioxine uitstoot op opgroeiende kinderen. Er zijn in Apeldoorn een heleboel mensen die zich zorgen maken over schade aan de gezondheid als de kippenmestverbrander van Fibroned er komt. Maar als je beseft dat de gezondheid van je kind in het gedrang kan zijn wordt het probleem veel aansprekender.
Uiteraard proberen de afvalverbranders deze zaak weer te bagatelliseren. De woordvoerder van een in aanbouw zijnde afvalverbrander in Harlingen zegt dat zijn te bouwen verbrander veilig is voor kinderen en volwassenen….

Van de website Kennislink, het volgende artikel:

Dioxine duikt met enige regelmaat in de voedselketen op. In 1999 belandde dit gif via aardappelschillen van fritesfabrikant McCain in veevoer en daarna in melk. Tijdelijke overschrijding van de norm is geen reden tot paniek, maar over die normen zijn de deskundigen het niet eens.

Alsof dioxine een besmettelijk virus is, zo verspreidde de verontreiniging zich de afgelopen tijd door de Nederlandse voedselketen. Eind oktober 2004 werd bij een routinecontrole in de melk van één boerderij bij Lelystad een zesvoudige overschrijding van de wettelijke norm geconstateerd. De Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) blokkeerde het bedrijf, wat betekent dat melk of dieren niet meer van het terrein af mogen. In de week daarna werden nog ruim 160 boerderijen geblokkeerd.

Zoals gebruikelijk stonden de autoriteiten in de rij om te verklaren dat er geen gevaar voor de volksgezondheid geweest is. De melk van de als eerste geblokkeerde boerderij moet in de supermarkt zijn terechtgekomen, maar was toen vermengd met zoveel andere melk dat de norm in het schap niet overschreden is.

Dat zal best kloppen, maar als het een exportproduct was geweest, had de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) waarschijnlijk alle zuivel en vlees uit de Benelux in de ban gedaan, net als in 1999 gebeurde, toen een overdosis dioxine in veevoer te wijten was aan een Belgische vetsmelter.

Sorteren
De geblokkeerde bedrijven gebruikten in hun veevoer aardappelschillen van frites-producent McCain, die de bron van de dioxine bleek. De schillen kregen het weer van mergelklei uit Duitsland. Water vermengd met klei heeft namelijk het juiste soortelijk gewicht om aardappels te sorteren. Goede aardappels zinken daarin nog net, terwijl aardappels die ongeschikt zijn voor menselijke consumptie blijven drijven.

McCain gebruikte de klei in de vestiging in Lelystad sinds 1 augustus. Volgens de fabrikant is het gif nooit verder gekomen dan de aardappelschil, en inderdaad wezen testen uit dat de frites zelf onbezoedeld gebleven zijn. Inmiddels is door het ministerie van Landbouw via het Rapid Alert System een waarschuwing Europa ingestuurd, omdat de klei ook aan bedrijven in Frankrijk, België en mogelijk nog andere landen is geleverd. Inmiddels gebruikt het McCain weer zout water om z’n aardappels te sorteren.

In de mergelklei zat 910 nanogram dioxine per kilo. Voor dioxine is dat torenhoog, honderden malen hoger dan in voedsel mag voorkomen. Al sinds 1999 is bekend dat in sommige klei-afzettingen natuurlijke dioxinen voorkomen, dus het is op z’n minst opmerkelijk dat dit materiaal zonder testen vooraf in de voedingsindustrie gebruikt mag worden.

Dioxine komt vrijwel uitsluitend door menselijke activiteit in ons leefmilieu terecht. Het ontstaat bij de verbranding van chloorhoudend materiaal. Het gaat altijd om beperkte hoeveelheden: zelfs het keukenzout (natriumchloride) in voedselresten kan al genoeg chloor leveren om de rook uit slecht afgeregelde afvalverbrandingsovens met dioxine te vervuilen.

Dioxine wordt vrijwel niet afgebroken in de natuur en verspreidt zich via water en lucht door complete ecosystemen, zodat de toename van de uitstoot sinds de jaren twintig zelfs in jonge sedimentlagen is terug te vinden. Mens en dier slaan dioxine op in hun vetlaag, waar het door de jaren heen kan opstapelen.

Dioxine is levens bedreigend gif

Bij consumptie van dioxines hopen deze stoffen zich op in het lichaamsvet en worden dan bijna niet meer afgebroken. Hoogstwaarschijnlijk kan dioxine geboorteafwijkingen veroorzaken, kanker bevorderen en de hormoonstofwisseling beïnvloeden. De stof hoopt zich op in vet, zoals melk- en lichaamsvet. We krijgen dioxine voornamelijk binnen via ons voedsel door het eten van vlees, zuivel, kip en vis. Een klein gedeelte van de dioxine is afkomstig uit andere bronnen, bijvoorbeeld door roken of door het verkeer. Het verhaal is daarmee echter niet compleet. Dioxines blijken ook tegen kanker te kunnen beschermen. Ze bevorderen kanker als ze na een andere kankerverwekkende stof het lichaam binnenkomen, maar ze beschermen als we ze vóór een andere kankerverwekkende stof binnenkrijgen. Een dergelijk effect wordt ook gevonden bij andere, aan dioxines verwante stoffen, bijvoorbeeld bij indoolcarbinol in kool en spruitjes, en bij de polycyclische aromaten die ontstaan bij het bakken van vlees. Bron: AgriHolland

Weegfactor
‘Dioxine’ is een verzamelnaam voor een assortiment stoffen waarvan 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioxine (TCDD) het meest giftig is. Daaronder vallen ook de PCB’s. Ze grijpen allemaal ongeveer als TCDD in op de biochemie van een levende cel, reden waarom ze toxicologisch op een hoop gegooid worden, maar met een weegfactor voor de relatieve giftigheid. Van een mengsel kan zo toch een eenduidige TEQ (toxisch equivalent) worden bepaald.

Bij ratten en apen veroorzaken blootstellingen van een paar miljardste grammen dioxine per kilogram lichaamsgewicht per dag (nanogram TEQ/kg/dag) al prenatale sterfte en verminderde vruchtbaarheid. Ook is dioxine bij hogere doses en chronische blootstelling waarschijnlijk kankerverwekkend, al is dit effect bij de mens nog niet onomstotelijk vastgesteld.

De grootste angst voor dioxine lijkt inmiddels alweer voorbij, mede omdat de uitstoot sinds de jaren zeventig door allerlei milieumaatregelen (betere verbrandingsovens, loodvrije benzine) sterk afgenomen is. Nog niet zo lang geleden overwogen deskundigen in Nederland serieus om het geven van borstvoeding te ontraden. Zogende moeders ‘dumpen’ namelijk in een paar maanden tijd zo’n tien procent van hun in dertig jaar opgespaarde dioxinen in hun melk, en dus in de zuigeling.Nederlandse moedermelk bevatte in de jaren negentig gemiddeld 68 nanogram TEQ per kilogram melkvet, met uitschieters boven de honderd. Ter vergelijking: de melk die de veeteelt rond Lelystad lamlegde bevatte negentien nanogram, terwijl de norm voor melk op drie nanogram ligt. Een liter moedermelk zou je dus moeten verdunnen met ruim twintig liter brandschone koeienmelk om het in het schap van de supermarkt te mogen zetten.Moedermelk kan dioxines en/of PCB’s bevatten die van moeder op kind worden overgedragen. Omdat kinderen maar een korte periode van hun leven borstvoeding krijgen, is het effect daarvan heel beperkt. De positieve eigenschappen van borstvoeding zoals de voedingswaarde, de beschermende werking en de positieve emotionele effecten, dragen sterk bij aan de gezondheid van het kind. In de praktijk worden bij jonge kinderen (ouder dan 3,5 jaar) geen schadelijke effecten gevonden van de blootstelling aan dioxine-achtige stoffen via moedermelk. Daarnaast zijn de gehaltes dioxines en PCB’s in moedermelk de afgelopen jaren gehalveerd. Borstvoeding blijft dan ook altijd de voorkeur genieten boven (al dan niet dioxine-vrije) flesvoeding. bron: VoedingscentrumOnenigheid
Uiteraard zijn in wettelijke normen voor potentieel schadelijke stoffen ruime veiligheidsmarges ingebouwd. Het komt er meestal op neer dat wie niet méér binnenkrijgt dan de norm, nog een factor honderd onder het laagste niveau van blootstelling blijft waarop bij proefdieren net geen effect van de desbetreffende stof meer is gevonden.

Voor dioxine geldt in de dagelijkse praktijk dat niet zozeer de acute inname, als wel de totale in het lichaamsvet opgeslagen concentratie toxicologisch relevant is. Alleen door jarenlang dioxine op te nemen, stijgen de hoeveelheden in het lichaam tot een niveau dat schadelijk kan zijn.

Incidentele overschrijdingen van de norm hebben weinig te betekenen zolang men niet chronisch teveel binnenkrijgt. Helaas spreekt ook dat in Nederland niet vanzelf, maar mede omdat de deskundigen elkaar internationaal tegenspreken. De Gezondheidsraad pleit in haar dioxine-advies uit 1996 voor een maximale blootstelling (tolerable daily intake, TDI) van 0,001 nanogram per kilogram lichaamsgewicht per dag. Iemand van zeventig kilo mag dan dagelijks 0,07 nanogram dioxine binnen krijgen, overeenkomend met bijna acht liter volle melk die nog net aan de norm voldoet.De Gezondheidsraad concludeert echter dat de modale Nederlander uit vlees, vis en overige voeding al ongeveer het dubbele binnenkrijgt. Wie dat beangstigend vindt, kan emigreren naar Groot-Brittannië, waar de TDI precies het dubbele is, of z’n vertrouwen stellen in de World Health Organization, want die hanteert een TDI van 0,004, vier keer zo hoog dus.


Paling uit grote rivieren vol dioxine

Het TV programma Zembla besteedde op zaterdag 25 september 2010 aandacht aan paling uit de grote rivieren en de Biesbosch die vol met dioxine zit. De vis voldoet daarmee niet aan de huidige Europese normen.
In 2007 waarschuwde de Voedsel en Waren Autoriteit al voor het hoge dioxinegehalte in Nederlandse paling. De VWA drong toen aan op een vangstverbod maar dat is er niet gekomen. Volgens wetenschappers in Zembla weegt bij de rijksoverheid het belang van de visserijsector zwaarder dan de voedselveiligheid.
Volgens het ministerie van Landbouw Natuurbeheer en Visserij is 95 procent van de paling die in de winkels wordt verkocht gekweekte paling en doet het probleem zich voor bij wilde paling.

De ministers Gerda Verburg (LNV) en Ab Klink (Volksgezondheid) bezinnen zich op maatregelen. Een eventueel vangstverbod betekent dat vissers schadeloos moeten worden gesteld. Bovendien is het de vraag in hoeverre een vangstverbod voor een bepaald gebied soelaas biedt, omdat de paling zich ook daar buiten begeeft.

Exacte cijfers over hoeveel giftige paling wordt verhandeld, zijn er niet, maar onderzoekers gaan uit van zo’n 300.000 kilo wilde paling per jaar. Paling uit het IJsselmeer is overigens wel veilig voor consumptie omdat het dioxinegehalte binnen de norm is.

Volgens toxicoloog Tinka Murk van Wageningen Universiteit is in winkels vaak niet duidelijk wat de afkomst is van de paling. In Zembla geven palingvissers uit de Biesbosch toe dat ze hun vangst ook aan rokerijen rond het IJsselmeer verkopen.

Opmerking van de redactie van Fibronot.nl :

Ook hier blijkt weer dat wanneer je maar lang genoeg een hoeveelheid dioxine binnenkrijgt die onder de norm zit, je uiteindelijk toch een gevaarlijke hoeveelheid binnenkrijgt.
Om die reden alleen al moet er geen kippenmestverbrander op de Ecofactorij in Apeldoorn komen. Zelfs de veel gepropageerde lage norm van dioxine uitstoot voldoet niet. Na verloop van tijd hebben inwoners van Apeldoorn namelijk zoveel dioxine in hun lichaamsvetten verzameld dat de volksgezondheid in het geding komt.
De Gezondheidsraad pleit in haar dioxine-advies uit 1996 voor een maximale blootstelling (tolerable daily intake, TDI) van 0,001 nanogram per kilogram lichaamsgewicht per dag. Iemand van zeventig kilo mag dan dagelijks 0,07 nanogram dioxine binnen krijgen, overeenkomend met bijna acht liter volle melk die nog net aan de norm voldoet. Als je maar lang genoeg in de omgeving van de Ecofactorij woont dan krijg je automatisch een te hoge dosis dioxine in het lichaam omdat dioxine nauwelijks afgebroken wordt.

Er zijn in de omgeving van de Ecofactorij, vooral in het gebied ten zuiden ervan zoals Klarenbeek, veel varkensmesterijen.
Zien we in Zembla over tien of vijftien jaar een programma waarin wetenschappers zeggen dat al het varkensvlees uit Klarenbeek eigenlijk vernietigd moet worden omdat er teveel dioxine in het varkensvlees zit?

Nog een vraag van de redactie van Fibronot.nl : Is er al onderzocht wat de bijdrage is van de kippenmestverbrander Moerdijk (BMC) aan de hoeveelheid dioxine in de paling uit de Biesbosch?

Want dat wordt weer angstvallig verzwegen!


Bijna 78 keer te veel dioxine in veevoervet

Zaterdag 8 januari 2010

KIEL – Vetten die het Duitse bedrijf Harles und Jentzsch voor de veevoederindustrie produceerde, hebben de toegestane dioxinewaarde in extreme mate overschreden. De overschrijding liep op tot bijna 78 keer zo veel als de maximale geoorloofde hoeveelheid.

Dat heeft het ministerie van Landbouw in de Noord-Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein vrijdag bekendgemaakt.
Het ministerie heeft monsters onderzocht op dioxine. In negen van de tien gevallen was het vet vergiftigd.

Maart 2010
Vrijdag werd ook bekend dat het dioxineschandaal zich al veel langer voortsleept dan gedacht. In maart 2010 zou Harles und Jentzsch al hebben geweten dat de dioxinewaardes dubbel zo hoog waren als toegestaan.
Het bedrijf verzuimde echter de autoriteiten op de hoogte te stellen. Ilse Aigner, de federale minister van Landbouw, reageerde geschokt. Als deze verdenking klopt, is dat ”uiterst crimineel en volstrekt onverantwoordelijk”, aldus Aigner.

150.000 ton
Harles und Jentzsch bracht de dioxinekwestie pas eind december naar buiten. Volgens de Duitse regering is het kankerverwekkende gif in maximaal 150.000 ton pluimvee- en varkensvoer terechtgekomen.
Inmiddels zijn meer dan 4700 boerderijen in Duitsland, voornamelijk varkenshouderijen, uit voorzorg op slot gedaan.
Dioxine is giftig en kan door consumptie van bijvoorbeeld besmette eieren of besmet vlees leiden tot ziekten als kanker.

Frituurvet
Hoe de dioxine in het veevoervet terechtkwam, is nog onduidelijk. Mogelijk was het vet dat Harles und Jentzsch van biodieselproducent Petrotec kocht giftig. Dit laatste bedrijf verwerkt onder meer oud frituurvet uit snackbars.
De komende weken wordt onderzocht of Petrotec gebruikte vetten heeft gekocht die een te hoog dioxinegehalte hadden.


In het tijdschrift ‘Energie en Milieu lezen we het volgende over dioxinen: “Recente epidemiologische studies hebben uitgewezen dat regelmatige blootstelling aan TCDD (een dioxine) en aanverwante stoffen, zoals andere gechloreerde di-benzo-p-dioxines en polychloordibenzofuranen, grotere risico’s inhoudt dan men oorspronkelijk dacht. Meer en meer wordt dan ook het bewijs geleverd dat regelmatige blootstelling aan dergelijke stoffen bij de mens verband houdt met een verhoogde incidentie van bepaalde kankers, met reproductie- en ontwikkelingsstoornissen en tenslotte met een aantasting van het immuunsysteem.”

Van een Belgische website over milieuverontreinigingen:

Het werkingsmechanisme van dioxinen in cellen van organismen is pas de laatste decennia achterhaald. Zo heeft men kunnen vaststellen dat dioxinen op een indirecte manier het DNA en de genen beschadigen via de vorming van eiwitcomplexen.
Dit verklaart de kankerinducerende werking en het veroorzaken van ontwikkelings stoornissen.
Wegens het grote aantal verschillende dioxine-achtige congeneren en isomeren is het inschatten en vergelijken van de toxiciteit van individuele dioxinen bijzonder moeilijk.
Daarom behandelt men al deze stoffen als een groep en wordt de toxiciteit herleid naar de meest giftige dioxinecongeneer (2,3,7,8-TCDD). Men gebruikt hiervoor de internationale toxiciteiteenheden equivalent of de I-TEQ.

Risico’s voor de mens

Het staat wetenschappelijk vast dat aan de blootstelling aan dioxine-achtige verbindingen wel degelijk risico’s zijn verbonden voor het ecosysteem en voor de mens in het bijzonder. Naast sterfte bij hoge dosissen zijn vooral veranderingen in het metabolisme (vrijstelling van bepaalde enzymen, daling van schildklier hormoonniveaus, vitamine K-remmende werking, daling van vitamine A-werking) geobserveerd. Ook treden er huidaandoeningen op naast ontregeling van het mannelijk en vrouwelijk reproductiemechanisme, verstoring van de ontwikkeling en aantasting van het immuunstelstel. Verder is er ook nog een neurotoxische, carcinogene en mutagene activiteit vastgesteld.
De effecten zijn waargenomen bij in vivo- en in-vitro-onderzoek en sommige bij accidentele blootstellingen van mensen. Ook waarnemingen in de natuur bevestigen de testen in vivo. Er zijn beloega’s en dolfijnen in de St.-Lawrence gevonden met afwijkingen van het reproductiestelsel en met relatief hoge concentraties dioxinen en PCB’s in hun lichaam.
In Vlaanderen zijn er geen effectgerichte normen voor dioxinen. In Nederland werd uit de proefdiergegevens een gezondheidskundige advieswaarde afgeleid van 1 picogram = 10-12 gram =1 pg I-TEQ per kg lichaamsgewicht en per dag.